Nara.

Część 1. - Kuszenie

W centrum mojego pokoju, w moim wynajmowanym mieszkaniu, czyli właściwie nie moim, które przypomina kartonowe kwadratowe pudło bez ścian, stoi krzywo kwadratowy stary stolik z nogami wykonanymi z cienkich powycieranych rurek. Blat jest cienki, pokryty fornirem, a na nim syf. Niedopita wielka butelka taniego rumu, szklanka z odciśniętymi paluchami, stara nadgryziona kajzerka, wkoło pełno okruchów - pozostałości mojego systematycznego lenistwa. Jest też wygnieciona gazeta sprzed miesiąca, a na niej leży, odpoczywa stary rewolwer. Prawdziwy. Przy stoliku tuż pod ścianą stoi wielka wysiedziana zmęczona kanapa, opiera się resztkami sił o ścianę i drapie tynk. W oddali, lewituje i migocze telewizor, do którego od dłuższego czasu nie mogę znaleść pilota, baterii zresztą też nie mogę znaleść. Nawet to dobrze, znalezienie pilota skutkowało by kolejnym problemem. Na szczęście głos jest wyłączony. Lubię ciszę. Wystarczają mi same migające obrazy. To obecnie jedyne źródło światła, bo okno zalepione jest czarną streczową folią, którą umocowałem szarą taśmą samoprzylepną do obdrapanych ram. Dlaczego? Prozaiczny powód. Gorąco, brak klimatyzacji a za oknem od miesiąca żar. Dziwi mnie to, że folia jeszcze nie zmieniła swojego stanu skupienia i nie zaczęła kapać lejąca na parapet. Na razie działa. Jest jeszcze szafa z ikei, tak bezimienna i prosta, że nawet nie da się jej opisać. Ważne, że pojemna i jakoś jeszcze stoi. Wszystko to mam upchane na tym małym kwadracie z kwadratowym dywanem na środku i stolikiem. Całe życie upchane jak w walizce podróżnej, która zawsze okazuje się za mała, gdziekolwiek byś się nie wybierał. Wspomnienia, porażki i jeszcze więcej porażek upchane w niedomykającej się małej skrzynce na zamek błyskawiczny. Zawsze można dopchać kolanem lub łokciem jak nie mieści się kolejna porażka. To wszystko na kilku metrach kwadratowych, które niewątpliwie zmieściłby by jeszcze więcej upadku i wstydu. Nie wiem, skąd to moje zamiłowanie do sześcianów, długo szukałem idealnego mieszkania, które będzie miało perfekcyjnie kwadratowy pokój. M kwadrat. Uspokaja mnie ten matematyczny porządek. NIe wiem, ludzie wierzą w różne cuda. Ja tam wierzę w metry i nie wiem skąd to mam. Pudło bez ścian a mimo to czuję się tu uwięziony na zawsze w tej otwartej zagraconej przestrzeni.

Patrzę na niego codziennie, magnetycznie przyciąga mój wzrok za każdym razem, jak znajdę się w zasięgu jego pola przyciągania. Piękny jest, stary ale jeszcze lśni, pasuje tu - komponuje się idealnie. Ktoś kiedyś bardzo o niego dbał. Ja za to nie dbam o niego w ogóle. Nie będzie mi już potem potrzebny. Rewolwer jednorazowy. Najbardziej podoba mi się ten obracany bęben, który wydaje metaliczne cykanie gdy obracam go otwartą dłonią. Klik, klik, klik. Lubię go dotykać i czuć jego ciężar i mentalny chłód. Przenikliwe, przyjemne doznanie mrowienia rozlewa się na całe ciało, wędruje gdy go unoszę. Ciężar fizyczny i ciężar odpowiedzialności razem odczuwalny, dlatego jest dwa razy cięższy niż waży w rzeczywistości. Ciężar do kwadratu. Jednym ruchem nadgarstka wyrzucam bęben na zewnątrz. Widziałem to wielokrotnie na filmach. Podnoszę go na wysokość oczu i przyglądam się głuchej komorze. Są tylko 3 naboje. W zupełności wystarczą - pomyślałem. Więcej to tylko nadmiar. Dwie zostaną. Będą dalej błyszczeć bez powodu. Zamykam i odkładam go szybko na ujebany stół, naciągam na niego gazetę, ma sprawić, że rewolwer zniknie mi z oczu na jakiś czas. Sięgam po ciężką szklaną butelkę rumu. Muszę się napić, zmęczyłem się. Myślę o tym od tygodnia. W zasadzie to kołacze mi to w głowie od dłuższego czasu ale właśnie teraz mam to wszystko na wyciągnięcie ręki. Nigdy myślami i ręką i uczynkiem nie byłem tak blisko. Momentami nie mogę ani drgnąć. Nie mam siły by ruszyć moją starą rękę, którą jeszcze działa ale drży przy byle wysiłku. Siedzę tak w zapadniętej kanapie, jak sparaliżowany chory człowiek i jedynie co mogę robić to myśleć i przewracać moimi starymi gałkami, które nie są już ani białe ani żywe. Myślę wtedy o grawitacji, o sile mojej woli, która bardzo chce ale ciało protestuje, sprzeciwia się w bezruchu. Te stany odrętwienia trwają długo, czasem nawet po kilka godzin. Wlepiam wtedy gałki w ruchome obrazy a światło z telewizora odbija różne wzory na mojej pomarszczonej twarzy. Nie walczę nawet z tym, daję się ponieść. Nie wysilam woli by coś zmienić, dobrze mi w tym stanie. Lewituję, czuję się lekko. Oderwany od wszystkiego. Mam tak od pewnego czasu. Od czasu, gdy zrozumiałem, że nie ma w tym życiu nic nadzwyczajnego co karmiło by moją wolę, dawałoby jej cukier do jej mięśni i wygrywało z grawitacją beznadziejności. Kanapa, gdzie siedzę każdego wieczoru przybrała już nawet kształt mego pokurczonego ciała jak pianka poliuretanowa. Stanowimy zmęczoną jedność. Dostosowała się do mnie moja stara kanapa, pasujemy do siebie jak puzzle. Wręcz mnie obejmuje, zatrzymując. Jakby wiedziała, że zamierzam odejść.

Część 2 - Niepewność

Dźwięk przechodzi swobodnie przez kartonowy tynk bez wysiłku, słyszę go bardzo wyraźnie. Przenika przez popękane rowki. Sąsiad ogląda telewizję i rechocze pełną gębą. To dla mnie od wielu dni jedyny dowód, że po drugiej stronie pudła istnieje marne życie. Siedzi tam głupi nic nie świadomy i rechocze. Telewizor tak napierdala, że nie usłyszy głośnego zakończenia. Nie odnotuje różnicy między ciszą a hukiem. Zazdroszczę mu niemyślenia. Chłonie wszystko, żre i nie zastanawia się za wiele. Teraz śmieję się jakby głośniej. No tak: reklama. Przez chwilę zastanawiam się czy pozbędą się tych plam, czy zostaną na zawsze na tym szarym tekturowym tynku. Zamalują- myślę. Zatrą ślady. Wybielą. Zniknie to wszystko, jak ja bez śladu. Może powinienem rozłożyć folię? Sięgam dłonią do fornirowego stolika by znów go pogłaskać. Znam już każdy szczegół i zadrapanie na drewnianej polakierowanej rękojeści i ciemnoszarych stalowych elementach. Drugą ręką nalewam znów rum do brudnej otłuszczonej szklanki, na której jeszcze wyraźniej widzę wszystkie odciski swoich starych palców. Linie są wyraźne, nie będzie problemu z identyfikacją. Zagryzam starą kajzerką, którą kupiłem jakiś tydzień temu, dobrze, że mam te wypustki dziurawe kostne, kolebiące się dziwnie co kiedyś były zębami. Kanapa dziś lżej trzyma. Grawitacja mniejsza, inny układ planet i ciał depresyjnych, myśli mogą się wzbić oderwać się od dna, zmienić trajektorię. Morgan rozlewa się między okruchami starej bułki i wykrzywionymi nierównymi zębami z modeliny. Spływa po ściankach przez podrażniony przełyk i rozlewa się ciepło na owrzodzony i zniszczony substancjami żołądek. Nie oszczędzałem go w ogóle. On nie ma ścian ma tylko wielkie napęczniałe jak balon wrzody. Przyjemne jest to picie w tych czasach nie przyjemności. Bo co mi pozostało? Nie może pozostać nic z niczego. To fizycznie nie możliwe. Nie ma takiego prawa. Zresztą chuj z tym. Ważne, że mi ciepło. a wrzody jeszcze nie pękają. Ten znów rechocze jebany. Szczęściarz.

W takich momentach, kiedy siła ciążenia słabnie, waham się. Rewolwer mniej pewnie w dłoni leży, ręka drga i się boi. Nabrał wagi, czuje teraz jaki jest ciężki, niepewność ciąży dodatkowo. Na szczęście dla mnie ten stan trwa krótko. Szybko przypominam sobie co robię w tym pudle bez ścian. Dlaczego tu jestem i dlaczego gapię się w kłamliwe obrazy i liczę kule w komorach. Klik. Klik. Klik. Głaszczę czule ten bęben. No Zajebisty.

Część 3 - Dlaczego?

Nie potrafię sobie przypomnieć kiedy to się stało. Jak wrosłem w tę kanapę bezsilności? Jak sprężyny się zapadły, zaplotły się wokół moich koślawych i chudych nóg, oplotły mój mózg i moją słabą już od urodzenia wolę i stałem się jej częścią. Pamiętam dzień, kiedy jeszcze wstawałem bez wysiłku. Uśmiechnięty. Co tu się odjebało? Kiedy? Jak można tego nie zauważyć? Latami! Palcami przesuwam po krawędzi kanapy w poszukiwaniu szwu, momentu pęknięcia, załamania. Namacalnego dowodu upływu czasu i punktów krytycznych. Szukam fizycznego potwierdzenia daty, by oszacować ten stracony czas. Ile lat minęło? Bęben rewolweru kręci się pod moim kciukiem. Klik, klik. Klik. Ten dźwięk odmierza czas, co mi pozostał. Nad tym jedynie mogę zapanować. Nad nim mam władzę, nad pozostałym mi czasem. To ja decyduję. Ja decyduję ile. Upajam się tą myślą i Morganem. Jesteś kowalem swojego losu. Gówno! Przez całe życie wciskali nam tę gówno prawdę, że możesz kuć swój los. Dwie przypadkowe osoby pieprzą się i oto jesteś. Cud. Wybierałeś? Decydowałeś? O kurwa! Dlaczego jestem czarny? Eureka! Nikt nie pyta Cię o zdanie? Wybacz. Kowal nie istnieje. Życie to tylko może ci przypierdolić młotem, obić i sponiewierać. Nie ma gwarancji wygranej. Ci którym się udało kłamią, że każdy krok był zaplanowany. Przemyślany. To nieprawda. Pycha i sukces nie pozwalają mówić o szczęściu, odpowiednim czasie, o ziarnie, które padło na żyzną glebę, że warunki były dobre. Udało się. Fart. Nie znaczy to, że wysiłek jest bez znaczenia . O nie! Wysiłek daje ci jakiekolwiek szanse w tym obliczonym na sukces świecie. Ja je dziś wyrównam, przechylę szalę na moją korzyść, oszukam. Zwiększę moje szanse w tym pudle, bez firan, bez ścian, bez perspektyw , bez nadzieji, gdzie nawet lampa świeci tak, jakby już przegrała, Siedzę, kanapa mnie obejmuje a ja oddycham spokojnie i właśnie postanowiłem: Zapanuję nad czasem. Czasem, co mi pozostał.

Mój koślawy zmęczony pracą przez całe życie dla innych palec szuka spustu i zostaje tam bez ruchu. Nie trzęsie się już, uspokaja go ten chłód i mrowienie. Jakby rewolwer decydował, ściągał ze mnie ciężar decyzji. Morgan w gardle staje się cierpki i gorzki, wypłukuje resztki kajzerki ze szpar, bulgocze jak przy płukaniu resztek pasty po porannym myciu paszczy. Liczę od nowa, choć wiem, ile mam kul. Jeden, dwa, trzy. Klik, klik, klik. Kręcę kołem fortuny. Totalnie panuję nad wynikiem. Skreśliłem zwycięskie sześć liczb. Szóstka!

Wiesz, dlaczego wybrałem rewolwer? Bo on nie może się zaciąć. Gdy jeden nabój nie wystrzeli, bębenek w kolejnej komorze podaje ci kolejną szansę zanim wystraszysz się własnej pustki nieistnienia i odpuścisz. Za to pistolet potrafi zawieść, zaciąć się. Wszystko zjebać jak człowiek. Zamek zacina się z martwym nabojem w komorze a ty nadal żyjesz, oblany potem, zesrany, zesztywniały, zdziwiony i bezsilny By go ponownie uruchomić potrzeba natychmiast twojego przytomnego umysłu by dokończyć. Niewykonalne... za dużo, nie w tej chwili. Rewolwer jest inny. Wybacza niewypał. Porażkę. Rewolwer Miłosierny.

Część 4 - Decyzja

Przykładam chłodną lufę do skroni. Decyduje, choć przez chwilę się waham czy nie włożyć jej do ust ale wydaje mi się, że to nie higieniczne. Często myślałem o tym jak to będzie. Wyobrażałem sobie te chwilę z wszystkimi szczegółami. Jak film, kadr po kadrze patrzyłem na siebie przez wizjer kamery z obiektywem anamorficznym jak siedzę na kanapie w wyciągniętych dresach nieruchomo w pozycji do strzału. Czy coś poczuję, czy dam radę? Czy się uda? Czy się nie zesram ze strachu przed tym czy dopiero zwieracz puści po tym jak kula rozjebie ten marny mózg? Czy mam jaja? Czy to naprawdę będzie koniec? Teraz gdy lufa dotyka mojej skroni, czuję znieczulenie, nie wiem czy to nie reakcja mojego ciała w obronie by to wogóle udźwignąć ten moment. Oto jestem. Jestem Bogiem. Stałem się. Decyduję. Boży palec trzymam na spuście. Zbliżenie na paluch i kamera lekko się oddala. Cut! Zamknięte oczy, moje czoło i lufa, która nie błyszczy — kamera zastygła, kadr statyczny, napięcie. Nie myślę o tym od czego się uwolnię. myślę tylko tym, że sprawuję kontrolę totalną. Moja wola nabiera pewności siebie. Całe życie uczą nas w tych niewygodnych poustawianych od linijki ławkach udawać, ze mamy nad życiem kontrole. Plan, lista, to-do. Pracuj. Zwyciężaj. Wbijają nam w te małe niewinne, zawszone i nasrane gnidami główki, jak żyć, jakie punkty należy odhaczyć, co robić, jak być, jak umierać, jak zadowalać innych. Gotowe odpowiedzi i lekarstwa na każde pytanie. Oferują złudzenie kontroli, antidotum ludzkości, narkotyk byś był posłuszny, uzależniony i tępy. Twój los w twoich rękach — brzmi jak dobra reklama, slogan reklamowy, mantra w której zmuszają cie byś wierzył. Koncert kłamstw i obietnic w twoim najlepszym prime time młodości. Nie myśl, że zwariowałem. To tylko kwestia czasu. Spust trzeba wcisnąć. Każdego z nas to czeka. Nie uciekniemy. Stoimy wszyscy w tej kolejce do  rzeźni. Rzeźnia globalna. Można kogoś przepuścić, oszukać trochę przeznaczenie, wyrwać dodatkową godzinkę, ale w ostatecznym rozrachunku - sam wiesz co. Zdychasz. Ja Nie będę czekał jak łajza na ten los, przeznaczenie, przypadek, aż mnie coś pierdolnie, zabije, zniszczy lub ocali lub coś przykuje mnie do łóżka i będę jak roślina świadoma, nieruchoma Idzie rak nieborak. Czyż tak nie jest?  A ku ku! Niespodzianka! Pierdole! Sam zadecyduję. Widziałem wystarczająco dużo, aż gałki się zepsuły od tego patrzenia. Znudziło mnie to marne ludzkie gówno i bezradność. Jako gatunek nie stać nas na więcej. Nara.

klik.

I tyle. I nic. Tak, tak właśnie to będzie.


![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1788246811/borucki/blog/2026-09-01%20nara/rewolwer.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1788246812/borucki/blog/2026-09-01%20nara/rewolwer%202.webp)


klik klik klik

![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047371/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047372/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-25.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047373/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-2.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047374/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-3.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047375/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-4.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047375/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-5.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047376/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-6.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047377/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-7.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047378/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-8.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047378/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-9.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047379/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-10.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047380/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-11.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047381/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-12.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047382/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-13.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047383/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-14.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047384/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-15.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047384/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-16.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047385/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-17.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047386/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-18.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047388/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-19.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047389/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-20.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047392/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-21.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047392/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-22.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047393/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-23.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1787047394/borucki/blog/2026-08-17%20Open%20Fields/spacer-24.jpg)

    Open Fields

Wystawa Łukasza Samotyha pt. „Jam Jest Patrzącym do Wewnątrz”, to interdyscyplinarny projekt artystyczny, który zaprasza odbiorcę do głębokiego, intymnego wglądu w naturę ludzkiej świadomości. 3 metrowe rzeźby - postacie ludzkie i przestrzeń dźwiękowa przypominają eksperyment. Ekspozycja przesuwa punkt ciężkości z tradycyjnej kontemplacji dzieła sztuki na sam proces przeżywania, staje się przestrzenią medytacji, wyciszenia i konfrontacji z własnym wnętrzem.

------

Były kościół ewangelicki, Kamieniec Ząbkowicki, Czas trwania wystawy-dwa miesiące



![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292274/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-9.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292275/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292276/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-34.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292277/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-2.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292278/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-3.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292280/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-4.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292282/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-5.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292283/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-6.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292284/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-7.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292284/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-8.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292274/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-9.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292285/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-10.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292286/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-11.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292287/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-12.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292288/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-13.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292289/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-14.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292290/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-15.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292291/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-16.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292292/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-17.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292293/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-18.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292294/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-19.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292294/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-20.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292295/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-21.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292296/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-22.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292297/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-23.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292298/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-24.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292298/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-25.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292299/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-26.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292301/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-27.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292305/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-28.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292307/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-29.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292310/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-30.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292311/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-31.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292313/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-32.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1786292314/borucki/blog/2026-08-08%20am%20Jest%20Patrz%C4%85cym%20do%20Wewn%C4%85trz/wystawa%20lukasz%20smotyha-33.jpg)

Jam Jest Patrzącym do Wewnątrz

Sypialnia jest niepozorna, z małym drewnianym oknem umieszczonym centralnie na poddaszu, które od zewnątrz ma zamkniętą ciężką okiennicę z małymi szparami między deskami. Chroni ona przed porywistym wiatrem, tu u nas w górach potrafi nieźle dmuchać. Na wszelki wypadek zamocowałem też wielki metalowy haczyk, który trzyma wszystko dodatkowo od wewnątrz. Lubię te moją ciemną norę. Co noc zagrzebuje się pod kołdrą i zasypiam bezpiecznie jak szczur w swoim legowisku. To tu, do tej nory znoszę wszystkie swoje skarby i chowam w szufladzie nocnego stolika.

To nie jest szuflada porażek. Tam jest mój najlepszy dorobek. Skarby nieprzebrane. Trzymam je tam, bez kłódki i złotego klucza. Nikt nie wpadnie na to, że jest tam coś cennego. Zamknąłem też tam przyszłość i przeszłość oraz małe mydło aloesowe, które dostałem od matki, takie jasno zielonkawe. Bo szuflada miała dziwny zapach, drewno wygląda solidnie, ale w środku pachniało nieco ponuro. Jako, że matka zawsze powtarza: wkładaj synuś mydło do szafek. Ubranka będą pachnieć. Mydło zabija smród na śmierć! - powtarza. Jakbym o tym nie wiedział. Matka jednak zawsze musi swoje, choć już nie jest taką pedantką jak była kiedyś a ja nie jestem dzieckiem.

Przechowuję tam notesy pełne idealnych pomysłów, planów. Rysunki, planery i kalendarze oraz ulubioną myszkę Diego. Amulety, listy, kamienie magiczne na szczęście, cenna harmonijka ustna w niebieskim opakowaniu. Trochę już ciasno i z wiekiem wszystkiego przybywa, szuflada ledwo się domyka. Na szczęście mam też drugą po drugiej stronie mojego gniazda. Cała pusta. Czeka na nowych lokatorów - tylko, że mydła już nie mam.

Każda z tych rzeczy, która tam jest, jest idealna. Bo moja. Ta powieść w szufladzie jest genialna, nie skończona co prawda, nie sprawdzona, więc też nieomylna. Scenariusze na dobre filmy, które wgniotą widzów w fotel i wyryją im cyrklem rysę w pamięci na zawsze, niezapomniane obrazy, bolące. Wiersze piękne, listy ciekawe, pomysły, zajebiste plany na milionowe biznesy i szeroko pojęte plany na konstrukcję osobistego szczęścia. Złoto w sztabkach papierowych. Wszystko to sobie tam grzecznie leży jak w sejfie. Czeka.

Zaglądam tam często ale dziś dostrzegam coś jeszcze. Błyszczy i jest jak najcenniejsze, czyste ciężkie złoto. W rogu szuflady tuż za wyszczerbionym aloesowym mydlem, siedzi ktoś, mały taki, skurczony i łypie na mnie okiem. W samiuteńkim idealnym dziewięćdziesięcio-stopniowym narożniku. Wysuwam szufladę bardziej by zobaczyć dokładnie. No siedzi! Nie przewidziało mi się. Siedzi i się nie rusza, zastygł jak grudka. Szkoda że nie mam lupy. Dziadek Marian miał taką ogromną. Mosiężna z drewnianą rączką przez którą z pasją oglądał mrówki. Miał wtedy takie ogromne oko, którym straszył mnie regularnie. Teraz to ja przyglądam się tym wielkim okiem, temu czemuś. Ubrany jak ja, i patrzy jak ja. No to ja! W rogu siedzę ja ale taki malutki. Miniaturka człowieczka, krasnoludek. Co jest kurwa?! Tak to Ja! Bez wątpienia! Siedzę i błyszczę, drapię się lewą ręką po dupie. Pewnie jakaś drzazga - myślę. Jestem cały jakby metalowy. Kolor mam taki jak wypolerowana przez ręce mała mosiężna klamka w kształcie kuli. Taki złoty ale nie do końca.

Zatrzaskuję w panice szufladę, mało nie urwałem uchwytu. Po chwili uchylam szufladę, czuję aloesowy zapach i ponownie sprawdzam czy to prawda, co widziałem przed chwilą. No siedzi tam. Najwyraźniej nigdzie się nie wybiera. Błyszczy i razi. O! I przestał drapać się po dupie. Nagle mnie olśniewa! Zrozumiałem! To on! Czyli ja! Mój potencjał. To uu ukrywam go przed światem w drewnianej szufladzie. Idealny ja i wszystkie moje niedokończone dzieła. Ja, który jeszcze może i który się jeszcze nie skompromitował. Ideał chodzący. Siedzący. Gapimy się na siebie, ja okiem  wielkiego brata a on malutkim. Nie wierzę co widzę, przecieram oczy nerwowo. Dlaczego ukrywam się w szufladzie Zasuwam ponownie ciężką szufladę i siadam na brzegu lóżka zmęczony ale bezpieczny. 

Dopóki nie skończysz, jesteś potencjałem. Skończysz i nagle stajesz się wynikiem. Zamykam oczy i widzę napis WYNIK, jak kolorowy wielki neon ze sklepu Dino. Jarzy się i świeci, czasem zamigoce, dominuje we wsi w ciemności. Wynik jest zawsze gorszy od tego, który miałem w głowie. Zawsze jest mniejszy, brzydki, koślawy, nawet nie remis tylko przegrana. Nie taki jakiego oczekiwałem, nie te kolory. Popsute. Wyblakły, jak papier szary do dupy. Do niczego. Na chuj wyciągałem to z szuflady.

Lepiej zostać nieśmiertelnym potencjalem niż zmierzyć się z beznadziejnym wynikiem. To instynkt samozachowawczy. Racjonalny, skuteczny bezpieczny. Chowam więc wszystko na potem: dokończę kiedyś. Dopóki nie otworzę szuflady przed światem, jestem pisarzem idealnym, tworzę, jestem scenarzystą, malarzem, kucharzem, poetą. Ale gdy ją otwieram, okazuje się, że jestem gościem, co nie dokończył niczego. Zlęknionym potencjałem w kącie. Marzyciel, oszust, frajer, przeciętniak. Nieskończone, nie urodzone, nie skonfrontowane. Nie istniejące. Nie prawdziwe. Nie liczy się! Nie ma. 

Nie mam siły siedzieć, opadam miękko na łóżko. Lewituję w tym stanie jak astronauta na safe orbicie od wielu lat. Stan błogi. Stan zawieszenia. Superpozycja. Z punkty kwantowo-mechanicznego jestem pisarzem bo piszę i zarazem nie jestem pisarzem bo nie skończyłem. Obie wersje powieści istnieją jednocześnie. Obie wersje mnie. Stan zawieszenia. Nie otwieram tego pudła. No przecież sam nie zabiję lepszej wersji siebie, to byłoby głupie samobójstwo! Paradoks! Ta wersja żyje dopóki nikt nie patrzy. Nie ocenia. Nie oczekuje wyniku. Po co ryzykować? Tak jest dobrze i bezpieczne w tym szczelnym skafandrze. 

Zabiorę te szuflady do grobu i już. 1.7-2.0 metra, nie płycej nie głębiej - takie wymogi - serio. Cmentarzysko ideii. A mógł tyle osiągnąć - będą mówić. Co się stało? Dlaczego? Garść ziemi rzucona niechlujnie ręką starego przyjaciela, który o mnie zapomniał, uderza o drewniane wieko mojej trumny i dudni, że jest już za późno. Unosisz się się nad nimi, krzyczysz: Zajrzyjcie do szuflady! Nikt nie słyszy. Na granicie wyryte: Niewykorzystany potencjał. Mógł, ale nie miał odwagi.  Jaka szkoda. Koniec. Tchórz. 

Muszę zabić! Dokończyć! Finish him! Każda ukończona rzecz jest krwawym morderstwem wszystkich pozostałych niedokończonych wersji. Egzekucja! Pociągnę wreszcie za ten spust. Nie będę już tym samym człowiekiem. Nigdy! Akcja wywoła reakcję. Nikt nie zatrzyma już tej kuli. Domino wprawione w ruch. Zmierzę się z koślawym wynikiem. Niech pomiar rozstrzygnie moje losy! Wyjdę na ten ring bezbronny, bez rękawic nagi z każdej strony. Wystawię się na ciosy, na wpierdol lub uwielbienie i zachwyt tłumu. Gladiator! Aaaaa! Ave Idea! Tworzący, idący na śmierć pozdrawiają cię! Satysfakcja jest lepsza gdy rodzi się z trudności, potu, startych kolan, wybitych zębów, i ciała wysmaganego batem ukręconym  z ludzkich języków, ich ocen, flegmy pogardy, kamieni, beli rzucanych pod moje bose stopy! Im więcej zazdrości, gówna, mieszaniny pogardy i krwi tym lepiej. Próbowałem. Skończyłem. Zobaczcie! Neon wyświetli na tablicy wynik. Kciuk w gorę lub kciuk w dół. 

Nawet jak przegram i nie przeżyję tego zderzenia z rozpędzonym, ludzkim pociągiem sukcesu i tak będę lepszy od ciebie. Wróć! Nie lepszy! Wytrwalszy. To wystarczy by być w dzisiejszym świecie dalej niż 98% pozostałych lewitujących na orbicie wygody , lenistwa w konstelacji obietnic. Lepszy wynik w garści niż żaden. Wytrwać, skończyć, dopiąć. Nawet nie trzeba być geniuszem. Prosto i między oczy ci to powiem, nie przeczytasz tego nigdzie. Pierdolisz czy robisz? Subtelna różnica a wielka. Zapamiętaj. 

Z zadumy wyrywa mnie ostry dźwięk. Dzwoni telefon. Zostawiłem go na dole. Ledwo zwlekam się z łóżka, Miałem piękny sen, skafander mnie nie uwierał.

Halo?! Dzień dobry. Tak, słucham. Dzwonię bo tak się składa, że mam rozwiązanie. Polecam panu: Nowy początek! Bestseller! 8 miliardów sprzedanych egzemplarzy! To który pan początek wybiera?

Świat oczywiście na mnie żeruje, bo świat zawsze żeruje. Bestia, nienażarta z wielkim obtłuszczonym bebzolem. Popyt - to sukces. Podaż - to nowy początek. Ciągle to samo. Świat sprzedaje mi wyłącznie początki. Wyłącznie! Sprzedają mi motywację opakowaną na różne sposoby. Gównorady zawinięte w papierku obiecanego sukcesu i szczęścia. Nowe początki, nowe resety. Złote metody. Kursy, plany, aplikacje z paskiem postępu, styczniowe promo-karnety, poradniki, kursy, podcasty. Kurs na szczęście w dwunastu ratach, suplement na energię, której i tak nie odzyskam, kredyt na dom, na który nie będzie mnie stać, filozofię życia zapakowaną w rolkę na instagramie. Musisz to mieć! Tym razem będzie inaczej! To działa! Zobacz mi się udało! Rozwój, nauka! Samodyscyplina! Apka na wszystko! Subskrypcja na szczęście. 

Konsumowanie motywacji to najlepiej zamaskowana forma prokrastynacji, jaką ludzkość wymyśliła. Metadon dla ambicji i pragnienia sukcesu za wszelką cenę. Trzyma mnie to przy życiu, uzależnia i nigdzie nie zaprowadzi. Chyba że w ślepy zaułek lub przed te same drzwi, których każdy szczegół znam na pamięć. Nie dam się już omamić. Chcę prawdy! Jak bardzo by nie bolała. 

Jest ona prostsza niż myślałem. I tak oczywista. że jej nie dostrzegam jak powietrza przed moimi zapuchniętymi oczami. Jestem w niej. Znam rozwiazanie. Być wiernymi, upartym, wierzącym. Muszę kończyć to co zaczynam. Zakończenie to jest ten kolejny zjebany dzień, poniedziałek, wtorek, środa, kiedy siedzę sam nad czymś, co już mnie nie kręci, i po prostu to domykam. Rzygam, jestem zmęczony. Z resztkami wiary na sukces wstukuję ostatnie litery na maszynie: the end. Jest piąta nad ranem, herbata już zimna, idę spać. Właściwie nie. Walę ryjem w stół i zasypiam. Jestem tak zmęczony, że w dupie mam wynik. 

Robię to co rano nie z siły charakteru. Z tchórzostwa innego rodzaju. Bardziej boję się wypchanej szuflady niż kompromitacji. Bardziej boję się dnia, w którym pociągnę za konopny sznurek w łazience i zobaczę tego starego kosmitę, co pod pachą trzyma wielką szufladę. Ubrany w najlepsze ciuchy jakie ma do grobu, uśmiecha się do mnie a z drewnianego pudła będą wysypywać się karty z rozdziałami niedokończonej powieści. Tego się boję. Czy w tej trumnie z tym wszystkim się zmieszczę. Dziś wiem, że z jednej skończonej, beznadziejnej książki — zostanie książka. Krzywa, gorsza niż w głowie, ale istniejąca. Wynik. Jaki jest każdy widzi. Nie talent. Nie motywacja. Nie żaden system od guru sukcesu. Tylko gotowość, żeby codziennie wytaszczyć coś z szuflady, skończyć i pokazać światu. Nawet wtedy gdy się nie chce.

Nie polecam. Ale robię.

Szuflada: folder, półka, notes, dysk, głowa. Nie myśl, wyślij ten list, który tam czeka. Pośliń ten znaczek i wjeb ten list do skrzynki, niech leci.  Czego się boisz? Śmierci? Nic z tym nie zrobisz. To nieuniknione. Więc zrób co możesz. Spierdalaj z orbity. W skafandrze jest ciasno. Dziwi mnie tylko, że jeszcze tam jesteś. W zasadzie to dobrze, konkurencja mniejsza. Pomyśl. 


_Ave, Procrastine Minime!
— incepturi te salutant. Cras. Semper cras. Numquam hodie._  

  
-----------------
_# Kot Schrödingera - superpozycja_ - [https://pl.wikipedia.org/wiki/Kot_Schrödingera](https://pl.wikipedia.org/wiki/Kot_Schr%C3%B6dingera)


superpozycja

![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1785342716/borucki/blog/2026-07-29%2065%2024%20-%20XPan/DSCF3157.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1785342718/borucki/blog/2026-07-29%2065%2024%20-%20XPan/DSCF3158.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1785342719/borucki/blog/2026-07-29%2065%2024%20-%20XPan/DSCF3159.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1785342721/borucki/blog/2026-07-29%2065%2024%20-%20XPan/DSCF3161.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1785342722/borucki/blog/2026-07-29%2065%2024%20-%20XPan/DSCF3171.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1785342724/borucki/blog/2026-07-29%2065%2024%20-%20XPan/DSCF3172.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1785342729/borucki/blog/2026-07-29%2065%2024%20-%20XPan/DSCF3175.png)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1785342732/borucki/blog/2026-07-29%2065%2024%20-%20XPan/DSCF3181.png)

x pan - experyiments

Dokładnie nie wiem kiedy to będzie. Często wyobrażam sobie tę chwilę. Oto ona. Jedna z wersji chwil, która się wydarzy lub nigdy nie.

Wchodzę do łazienki. Pachnie wilgocią i starym szarym mydłem. Z sufitu zwisa sznurek z czerwonym plastikowym kółeczkiem. Jeszcze go nie widzę, ale wiem, że tam jest. Wisi tam długo, tyle samo co stara żarówka w oprawce, która nigdy nie zasłużyła na klosz. Wisi tak bezwstydnie naga od lat. Pamięć mięśniowa pozwala mi znaleźć sznurek. Pociągam za postrzępioną linkę z konopi. Mrok jak oślepione zwierzę cofa się w ciemny kąt, w szczelinę między starymi kaflami, wciska się w wyszczerbioną brudną fugę. Światłość za to rozpycha się łokciami i bezczelnie wpycha stopę w drzwi. Nie odpuszcza.

Zanim oczy się przyzwyczają, widzę przez chwilę obraz nieostry, odbity jak w lustrze zaparowanym po gorącej kąpieli. Para ustępuje. Patrzę w kawałek prawdomównej szyby pokrytej azotanem srebra. Światło odbite. Skóra wymięta jak stare prześcieradło zwisa z kości. Pod palcami przesuwa się, jakby nie była do niczego przymocowana. Oczy ledwo widoczne spod powiek, które przypominają stare za długie zasłony leżące na ziemi. Nie dowierzam w to, co widzę. Obraz zupełnie nie pasuje do tego, co myślę. Oszustwo! Krzyczę bez dźwięku. Zapach też jakiś inny, zupełnie jak u dziadka, gdy właziłem do jego starej szafy, której dawno nikt nie otwierał.

Kim Ty jesteś?! I co tu robisz? Widzę jego czułki. Chwytam sztywnymi palcami za kurek. Słyszę ciche trzeszczenie stawów, jakby ktoś łamał stare, suche gałęzie leżące w ogrodzie. Ręce też nie moje! Zimna woda nie sprawia, że budzę się ze snu. Wlewam garściami lodowatą wodę na stare prześcieradło. Trę rękoma skórę, pracując mocno. Bez skutku. Jak to możliwe? Kiedy?

Źrenice tak puste, bez blasku, jak stare guziki w za dużej marynarce. Biel jakby żółta, i żyłki popękane. Wyraźnie to widzę. Nie ma mowy o pomyłce. Nic się nie zgadza. To nie ma związku z osobą, którą jestem. Chwytam ze złością za sznurek i mrok natychmiast zrywa się z kąta i rękoma wypycha za drzwi prawdomówną jasność. Mrok się uśmiecha, a ja na chwilę zapominam. W ustach sucho jak po przebudzeniu z długiego koszmarnego snu. Ale zaraz?! Moje zęby! Szukam ich językiem i liczę. Sprawdzam nerwowo i przeliczam, czy kasa w sejfie się zgadza.

Tak lepiej. Za chwilę znów ciągnę za sznurek. Mrok wyraźnie wkurwiony tą dziecinną zabawą. To samo. Ten sam odbity obraz i gęba ta sama. Szarpie za sznurek z wściekłością: ciemno, jasno, ciemno, jasno. Szlag! Sznurek już wyżyna się w palce, a żarówka ledwo dyszy. Zaraz pęknie ze złości. Taka jest prawda, starcze! Kosmita krzyczy! Pluje mi prosto w pomarszczony ryj. W to prześcieradło podarte. Kurwa! Krzyczę. Wychodzę. Pierdolę, nie będę na to patrzył. Na tego obcego w lustrze. Jebany zamieszkał w lustrze. Kuśtykam w laczkach wytartych, dziurawych, ulubionych. Szuram po wytartej podłodze z winylowych tanich paneli. Szuru, szuru. Nie mogę wymazać obcego obrazu z pamięci. Tłukę w głowę suchymi dłońmi. Wypad! Kurwa! Mamroczę. Za chwilę zapomnę. Właściwie już nie pamiętam. Dokąd ja idę?

Nie ma gdzie uciec. Nie ma ratunku. Ten dżin opuścił już swoją lampę. Nic tego nie zmieni. Ten dzień nadszedł. Twój też nadejdzie. Kiedy? Wiem kiedy. Wiem na pewno. Wcześniej niż myślisz. Wtedy, kiedy się nie spodziewasz. Kiedy będzie za późno. Kiedy nic nie da już naprawić. Kiedy nie będziesz gotowy. Kiedy szarpiesz za sznurek. Wtedy zrozumiesz.

Kupię sobie nowe kapcie. I tyle. Wystawię to lustro z kosmitą za drzwi, na śmietnik. I spokój będzie. Już nie potrzebny mi ten srebrny obraz, koślawy. Źle odbija. Nic się nie zgadza. Zepsute. Zjebane. No mówię, przecież. Nie słuchasz. Zepsute. 

I jedna myśl mi tylko w potylicę kołacze. Jak sąsiad co w drzwi mi wali, gdy muzykę za głośno puszczam. Zmarnowałem to życie? Życie jest nędzne przecież. Czy można więc je zmarnować? I po co to wszystko? Zmęczony, w fotelu bujanym osiadam, skrzypiącym z wikliny starej, umarłej. Ktoś coś do mnie mówi. Uśmiecha się i głaszcze. Kim są ci ludzie i co tutaj robią?

Rano znów wstanę, pociągnę za sznurek i lustro przypomni, że zapomniałem je oddać, wyrzucić. Kosmita mi powie, i rzuci odważnie, że koniec już blisko. Pan Mrok zadowolony w końcu będzie. Żarówka wciąż dynda, ze sznurkiem się buja. Choć kiedyś też pęknie i zgaśnie.

Jeśli będziesz miał szczęście, to może pewnego dnia obudzisz się stary. Jeśli nie padniesz wcześniej jak kłoda trupem, ścięta toporem. Serce wysiądzie, zmęczone. Zastygnie. Szczęście w nieszczęściu. Nie poznasz kosmity. Nie zobaczysz go w lustrze.

Nie wejdę dziś do łazienki. Nie chcę go widzieć. Bo po co? Czy my się znamy? 

Nie zwlekaj. Żyj. 
(to do siebie piszę - Ty zrobisz jak uważasz) - o ile tu dotarłeś.


kosmita co zamieszkał

Jestem złodziejem. Skradam się po miękkim dywanie i udaję, że mnie nie ma. Od tyłu, powoli. Byle skutecznie.  By zyskać. 

Właśnie teraz kradnę ci czas. Atomową sekundę twojego życia — tę jedną, której już nie odzyskasz. Te pojedyńcze ziarnko  co opada w klepsydrze twojego policzonego życia. Nie ma zwrotów, reklamacji i długich pachnących tuszem paragonów. Nie podniesiesz go już z ziemi i nie schowasz do kieszeni na później.  Przepadło. 

Oczywiście nie jestem sam. Jest nas cała masa. Stoimy w krętej kolejce po ciebie, rozpychając się chamsko łokciami i wrzeszcząc przez tubę. Wybierz mnie! Byle głośniej. Im większa metalowa tuba tym lepiej. Ekran, który trzymasz. Głos, który cię kusi to ja, złodziej. Powiadomienie udające, że jest ważne. Uwaga! Uwaga!  Klikaj! Bo stracisz, bo będziesz do tyłu. 

Każdy złodziej, który kłamie obiecuje: „tylko jedno ziarenko". Każdy z nas bierze po trochu. Nikt nie bierze wszystkiego naraz — dlatego? Bo masz nie zauważyć. Ma znikać po troszku. Ziarnko po ziarnku.  Niepostrzeżenie. 

Kradniemy drobne. Sekunda tu, minuta tam. Dzień, którego już nie pamiętasz. Rok, o którym powiesz: „zleciał". Nie zleciał. Kurwa! Powiedzmy to otwarcie. Zajebałem ci go.! Rozdałeś, przepierdoliłeś. Dałeś się podjeść, omamić, oszukać, okraść. Oddałeś. To w zasadzie najgorsze. Oddać bezmyślnie. Leniwie.  Z nudów. 

I wreszcie na końcu zostaniesz z niczym. Sam z pustą szklaną klepsydrą w kieszeni. Patrzysz ospale w pomarszczone, lekko zaparowane i ujebane od pasty lustro i zrozumiesz. Wtedy, dopiero wtedy do ciebie dotrze. Poznasz kurs tej waluty, którą płaciłeś przez całe życie. Nie patrzyłeś na cenę. Szastałeś. Na lewo, na prawo, na wprost i za siebie. Bez opamiętania. Kurwa. Dla innych. Bogaty.  A co tam! 

Będzie za późno, żeby cokolwiek zmienić. Za późno zawsze przychodzi punktualnie. Zawsze na czas. Zawsze zaskakuje. Zawsze widać je w lustrze lub w zakrzywionym obrazie wizjera, gdy głośno wali w twoje drzwi. Kurwa! Kto tam?!  NIe ma się gdzie schować. 

Czas to wszystko, co masz. Niby wiesz, a jednak. Ciągle to samo. Reszta jest wypożyczona. Ciało sflaczeje, zdechnie. Rzeczy zostawisz, porzucisz, rozsypią się z czasem lub za 200 lat ktoś wykopie twój stary zajebisty, drogi zegarek i jebnie go gdzieś w kąt. Tak to ten, którego tak pragnąłeś! . Patrzysz w to lustro, przecierasz dłonią parę co osiadła spokojnie i nagle wiesz, widzisz wyraźnie, że zostało ci tylko parę oddechów, których nikt już nie liczy, bo i tak są policzone, skończone. Wdech, wydech. Minus 2. O dwa mniej. Resztki. Ochłapy śmierdzące. 

Trwonisz go. Rozdajesz. Źle lokujesz. Oddajesz go ludziom, którzy nie oddadzą. Lokujesz w lęki, które się nie spełnią, bo je sobie wyobrażasz. Ich nie ma, a ty się ciągle boisz i dorzucasz nowe powody, by się bać. Odwlekasz i czekasz. I czekasz na moment, w którym „w końcu" zaczniesz żyć. 

Jesteś leniwy. Usprawiedliwienia na wszystko w każdej ilości. Garściami. 

Jest tylko teraz (niby frazes - powtórzę, wiem). 

Teraz czyli ta sekunda, którą właśnie ci kradnę. Gdy to czytasz. I wiesz co?  Oddam ci ją. Ostatni raz jestem uczciwy. Wyłącz to. To małe, świecące, gówniane okienko, które udaje, że jest cennym całym światem. Zamknij je. Wyjdź na zewnątrz. Tam znajdziesz prawdę.  

Znajdź drzewo i na nie popatrz. Da ci ono więcej niż ja mogę ci dać. 

turn off. 
Dbaj o ziarenka.


Oddam ci ją

Wyścig zawsze jest samotny. By wygrać, trzeba być pierwszym. Pokonać rywali. Nakurwiać. 

Być najlepszym. Uwielbianym, popularnym, bogatymm, wyjątkowym. Ciężko potem wtaszyć się na to podium z tymi wszystkimi medalami NAJ. I uważać trzeba, by cię nie strącili. Zawsze czujny, zawsze gotów. 

Gdyby to jeszcze zwykła gra była. Bo gra to rozgrywka zespołowa. Trzeba współpracować. Razem, ramię w ramię. Ale wyścig? Drugie miejsce, ale jednak nie pierwsze. Do dupy. Nie cieszy. Trzecie? Porażka. Wszyscy nie wiedząc czemu zaczynamy w końcu biec. Dokąd? Tego nas nauczyli. Wbili nam to w te nasze jeszcze wtedy puste łby. W przedszkolu, w domu. Szkole. Przemycone w niedzielnej pomidorowej. Zachowuj się Piotruś!   

Bycie zwyczajnym w dzisiejszych czasach to oznaka niekompetencji. Zwyczajny czyli do niczego. Nic nie osiągnąłeś. Jesteś zatem życiowym przegrywem. Tak uważamy. Znacząca większość z nas. Ba! Świat tak uważa. 
Musisz. Być. Pierwszy.
Inaczej cię nie ma. Znaczy się jesteś ale ... jakby cie nie było. Niewyraźny w masie szarej stoisz, bez znaczenia. Niewidzialny wegetujesz. Ameba - nie wiem dlaczego to słowo ciśnie mi sie do mózgu. 

Jak dałem się w to wciągnąć? Chwila nieuwagi. Nie-odwagi. Nosz kurwa mać! 

Teraz na tratwie jestem. Wiosłuję najdalej jak się da od brzegu.  Nie przybijam — a odbijam. Takie trochę oszustwo. Ale widok muszę przyznać piękny. Palma i dorodny tłusty kokos majaczy w oddali. Kusi. Słonce lekko przebija i razi. Ale ja tam wolę moją dziurawą tratwę. To znaczy dopiero teraz to wiem. Nigdzie się nie spieszę, wiosłuję. 

Siedzę sobie tak na niej ale większość czasu bez kompasu. Bo gdzieś go zapodziałem. Chyba nawet go nie miałem. Bo skąd? Kupić się go nie da. Bo to celo-senso-kompas - ciężko dostępny. Kurwa, nic nie rozumiem.

Życie z zasady jest...yyyy nie posiada sensu. I właśnie ten sens musisz znaleźć. Sam.  Jest to konieczne. To sprawa życia lub śmierci. Bo jak wiemy życie bez sensu jest bez sensu, a jak sensu nie znajdziesz to i śmierć moze okazać się  bezsensowna. Dobra nie ważne - ważne że rozumiesz. Rozumiesz?

Dalej wiosłuję — im dalej od brzegu tym jakby spokojniej. Fala unosi i buja, wiatr jakby zelżał.Obraz już tracę, kontakt i więzi zerwane. Nie wracam. Postanowione. Już tam byłem. Nic tam dla mnie nie ma. Nie dla mnie te wszystkie promocje. Oszuści! Każdy z uśmiechem i zębem błyszczącym, z gotową odpowiedzią co kłamstwem jest z zasady. Innej wyspy szukam. Zwyczajnej. Prawdziwej. Bez tych wszystkich sztucznych zębów. 

Kawałki starych desek niezatapialnych skręconych grubym lecz przetartym trochę sznurem, wyszczerbiony ster co niejedną burzę przeżył i wiosło solidne, drewniane pokryte niebieskim lakierem poliuretanowym. Tyle mam. Trzymaj to wiosło mocno!  By ci ktoś z ręki nie wyrwał. Będą probowali. Nie pytani o radę sprzedadzą ci ich tysiąc. Przyjdzie taki i broszurą zamacha i kit ci wciśnie. Przyciągnie do brzegu. Kokosem cię skusi. Omami. Pochwałę w cenie dorzuci i nagle zależny znów będziesz. Bez steru i wiosła. Zabierze. Ukradnie. Zwyczajnie zapierdoli. Wolności pozbawi zabawki da w zamian. Tak, tego właśnie potrzebujesz- przekonuje. Słonce odbite na szklanym zębie.  

Najważniejsze jest jednak by odwagi nie zabrał. Odwaga jest najważniejsza. Odwaga jest najważniejsza. Powtażaj. Powtażaj. Uważaj. Nie oddaj. Chociaż raz utracona odzyskana być może, ale to trudne. Niemożliwe wręcz mówią. Niewykonalne. Gdy raz ją oddasz, nie będziesz miał odwagi by ją odzyskać. Paradoks. 

Gdy już wreszcie znajdę mój kompas zwyczajny to se właśnie to słowo na nim wyryję. Głęboko, by czas go nie zeżarł i żebym pamiętał. Zwyczajny mosiężny kompas z napisem: odwaga — pamiętaj - nie oddaj! Po żadnym pozorem! Byś w tym wyścigu zwyczajny pozostał. Odpuścił. Bo to odwaga i wolnośc - w przeciwnym wiosłować kierunku. Wiosłuj wytrwale a wyspę zobaczysz. 

Kompas nie złoty, nie smart. Mosiężny i mój. Z igłą wesołą. 

Cadam fortasse, sed resurgam.



![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1780997608/borucki/blog/2026-06-01%20Odwaga%20bycia%20zwyczajnym./B792C26C-1B67-4084-A01F-67C80AF12E15-labbet-app.jpg)


Odwaga bycia zwyczajnym.

draft

Dam się skopiować. I wysłać. 

Śpię. Żrę. Sram. Zdechnę. Błąd w systemie. Ślepy zaułek ewolucji. Życie 2.0. Zdolny do powielania, replikowania i programowania, ale nie wieczny. Skończony. Człowiek. Nędzna kupa białka i wody.

Nie ma potrzeby walczyć. To jak szykować się do bitwy, której nie da się wygrać.

Nie ogień, nie lawa, nie gorąca smoła, tylko codzienna lepka rzeczywistość. Piekło.

A ja mimo wszystko pływam, utrzymuję się na powierzchni i lekko dryfuję z myślą, że sprawuję kontrolę nad kierunkiem. Leżę na plecach i staram się nie utonąć. Robię to, co wszyscy — lewituję w codzienności. Unoszę się godzinami na tafli, choć czasem myślę, by od razu nie pójść na dno. Zaplątać się w wodorosty i tam sobie tak zostać.

Ile byś się nie starał — zdechniesz. Ile byś nie walczył — zdechniesz. Ile byś nie zeżarł — zdechniesz. 

Uświadomiłem sobie, co nas różni od zwierząt. One po prostu umierają. My czekamy na śmierć. Często w strachu strachu, niepewności. Ewolucja popełniła błąd. Dała małej, owłosionej małpie lusterko. Teraz małpa siedzi i patrzy. Gapi się. I wie. I nie może przestać wiedzieć. Żałować. Boże ale ja pięknie wyglądam. 

Śpię, żrę, zdechnę. Ot cała biografia. Określony rytm.

Zacisnę zęby, te co zostały. Tak mocno, aż pękną następne. I pójdę dalej lewitować. Wątpię co chwilę i nieustannie. Wstaję co rano i patrzę w lustro. Nie bawi mnie ten widok, a będzie jeszcze gorzej. Kolejna małpa, co odejdzie w zapomnienie? 

Czy aż tak mi zależy na tym? Czego właściwie pragnę? No chyba nie tego. Szczerze mówiąc, mam to w dupie. Już dawno się wypisałem.

Szkoda mi będzie umierać jednak — myślę. Nie zobaczę, gdzie to wszystko nas zaprowadzi. Jak wszystko się zmieni i czym się staniemy. Kim będzie człowiek za 300 lat? I czy nadal będzie gapił się w lustro i szukał odpowiedzi? Czy będzie już w stanie się skopiować?  Podróżować w formie cyfrowej po kosmosie?

Wcześniej wydawało mi się, że będziemy wchodzić w kombinezony, technika będzie tak rozwinięta, że powstaną statki kosmiczne i tak będziemy podróżować. Błąd.
 
Będziemy się kopiować i zapisywać.

Podróżować przez lata świetlne i na miejscu, gdzie systemy wykryją, że może istnieć życie w formie węglowej, zareplikujemy się. Będziemy przechodzić płynnie z formy węglowej na krzemową i odwrotnie. Jesteśmy w zasadzie informacją. Samokopiującą się funkcją. Zapisaną na dysku dna. 

Wcześniej inaczej na to patrzyłem. Poczytasz paru mądrych książek i już się mądrzysz. To jest fascynujące. Self-replication system. Czuję się jak jebany geniusz, co wpadł na oczywistą rzecz. Eureka! Kurwa! I właśnie to jest to. Nic więcej.

DNA — instrukcja budowy organizmu( Do Naśladowania! Działania! Samonaprawy! Instrukcja tworzenia kopii. Instancji. Czyli nic innego jak kod źródłowy. Kompiluje sam siebie, buduje mięsny hardware, odpala procesy spalania i uruchamia procesy! A! I jeszcze tworzy mózg! A to już programowalna część! Sam się przebudowuje, rozszerza i uczy. Tworzy połączenia, idee, wspomnienia. Samoprogramująca się inteligencja. Cudo. 

Na tym etamie sami piszemy kod. Tworzymy sztukę i inne zjebane treści. Piszemy blogi. :)

Śpię, żrę, sram. — Brzmi jak algorytm. Instrukcja. Program exe.

Klonowanie jednak nie działa. Zresztą to złe podejście. Klon to jak identyczny hardware, ale inny software. My musimy zrobić upload świadomości. Odtworzyć ją cyfrowo. Czy kopia byłaby mną? Wtedy te podróże będą możliwe. 

I choć nowo narodzony człowiek znów musi się wszystkiego uczyć od początku, to wymyśliliśmy memory system dla gatunku ludzkiego. Zachowujemy dane i inni mogą się uczyć. Inni po nas. Książki internet. Archiwa. Choć nadal nie znamy odpowiedzi na najważniejsze pytania — i nadal przeczesujemy grzywkę w lusterku zastanawiając się: po co to wszystko? 

Ale to się zmienia. Przyspieszamy. Chciałbym to wszystko zobaczyć. Gdzie to nas zaprowadzi.  Zabja powoli mnie ciekawość. I w sumie tego najbardziej mi szkoda.

No i że Diego już nie ma. Bo tęsknię za nim okrutnie.


Blog