Week. 1.0

人

の

身

の

幻

に

何

を

か

成

し

遂

げ

ん

と

す

べ

き
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773255689/borucki/blog/2026-01-04%20-%20no%20words/DSCF0551.jpg.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773255690/borucki/blog/2026-01-04%20-%20no%20words/DSCF0528.jpg.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773255692/borucki/blog/2026-01-04%20-%20no%20words/DSCF0529.jpg.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773255694/borucki/blog/2026-01-04%20-%20no%20words/DSCF0537.jpg.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773255696/borucki/blog/2026-01-04%20-%20no%20words/DSCF0548.jpg.webp)


no words

zanim zabraknie paliwa...

12 56. 22 11 2025


# faded_

Nie mam dziś słów. Nawet nie chcę mieć. Zawieszony w próżni, w skafandrze. Zamknięty. 

Szare. Wyblakłe jak przez brudną szybę, obrazy obcej planety. Mówią to co ja. Nic.  
Pozwalam sobie wisieć. Dryfować…![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773263138/borucki/blog/2025-11-16%20-%20faded/DSCF1977.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773263146/borucki/blog/2025-11-16%20-%20faded/DSCF1953.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773263147/borucki/blog/2025-11-16%20-%20faded/DSCF1954.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773263148/borucki/blog/2025-11-16%20-%20faded/DSCF1955.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773263149/borucki/blog/2025-11-16%20-%20faded/DSCF1967.jpg)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773263150/borucki/blog/2025-11-16%20-%20faded/DSCF1973.jpg)


faded

Stało się. To była chwila. Właściwie błysk. Nie wiem, dlaczego wyobrażałem sobie to inaczej, ale już ich nie ma.

Wszystko się zmienia i nie stoi w miejscu. Szybko. Ruch jednostajnie przyspieszony. Wydarzenie. Reakcja, działanie. Done. Pusto. Smutno. Jakoś inaczej. Bez wizji, że powróci.

Ciężko było wybrać te parę zdjęć. Dużo się działo. Dużo wspaniałych chwil, spotkań. Lubię te zdjęcia, bo pozwalają pamięci odpocząć. Patrzysz na zdjęcie i w mgnieniu widzisz tę sytuację. Mimo iż nie pamięta się wszystkich w danym momencie. Ludzie przestali drukować zdjęcia. Dla mnie wtedy nabierają rzeczywistości ciężaru Czuję, że to prawda. Że się wydarzyło.

Przechodziłem koło ich domu kilka razy od ich wyjazdu i nie widzę obrazu, który lubiłem. Jakby rozmazany. Świeci się światło i unosi się dym z komina, ale dla mnie to już obce miejsce, ktoś inny pali w piecu. Historia pisze się na nowo. Niesamowite jak obce teraz dla mnie to miejsce. Nie będzie porannej kawy w mroźnym zimowym słońcu przed domem z charakterystycznymi zielonymi okiennicami. Nie będzie pysznego ciasta. Naleśników. Godzinnych rozkmin przy kominku. 

Miałem nawet swoje kapcie. Kurwa. Zostały.

Cieszę się, że się poznaliśmy. Wszystko wyszło naturalnie bez presji. Tak jak lubię. Stopniowo, bez oczekiwań. Fart.

Dla mnie to zawsze będzie ich dom. Nie ich. I tak: tęsknię. Za poczuciem, że są. Za obecnością. Nie wiem, czy będę chciał tam wejść. Nowi sąsiedzi. To wszystko zmienia. Lubię tkwić w przeszłości. Sentymentalnie i głupio, wiem. Ale taki jestem. Nawet to lubię.

Nie było pożegnania w dniu wyjazdu. To było za trudne. Odwiedzę ich wkrótce.

Nic nie zostaje na zawsze. Ruch i czas. Zapierdala. Nie odpoczywa. Nie zwalnia. Slow motion to oszustwo. Tak wiem, powtarzam się. I co? Zapomnisz. Wszyscy zapominamy. Świat też. Kiedyś i mnie tu zabraknie. Ktoś tu zamieszka, pokocha to miejsce lub zrówna wszystko z ziemią. Tyle to jest warte.

Nic na zawsze. Nic na wieczność. Patrzę na Diego, on patrzy na mnie — rozumiemy się bez słów. Wiemy, że to nastąpi. Ale nie dziś. 

Chodź, młody. Czas oszukać przeznaczenie. Nie lubi zastrzyków.


![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773297934/borucki/blog/2025-11-12%20-%20Ich%20dom.%20Nie%20Ich./DSCF1855.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773297935/borucki/blog/2025-11-12%20-%20Ich%20dom.%20Nie%20Ich./DSCF1856.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773297936/borucki/blog/2025-11-12%20-%20Ich%20dom.%20Nie%20Ich./DSCF1864.webp)![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773297937/borucki/blog/2025-11-12%20-%20Ich%20dom.%20Nie%20Ich./DSCF1865.webp)![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773297938/borucki/blog/2025-11-12%20-%20Ich%20dom.%20Nie%20Ich./DSCF1868.webp)![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773297939/borucki/blog/2025-11-12%20-%20Ich%20dom.%20Nie%20Ich./DSCF1869.webp)![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773297940/borucki/blog/2025-11-12%20-%20Ich%20dom.%20Nie%20Ich./5C9019F0-416B-48D3-B0DD-B51672CA3B08.jpg.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773297943/borucki/blog/2025-11-12%20-%20Ich%20dom.%20Nie%20Ich./IMG_3808%20link.webp)


Ich dom. Nie Ich.

Dużo. Dużo za dużo. Świat krzyczy tysiącem głosów. Wizualna kakofonia otula mnie jak powietrze. Chociaż bardziej to gaz. Duszący, agresywny, wonny i zabójczy. Wciska się i chwyta za gardło, by odebrać Ci Twoje życie. W zasadzie nie da się tego powstrzymać. Nie widzę końca. Można tylko uciekać. Świat wydaje się naczyniem bez dna i ścian. Nigdy nie będzie pełne, a jednocześnie pęka od nadmiaru.  Echo pustki odbija się od ścian. Słucham. 

**_A zaczęło się niewinnie._**

30 000 lat temu, w ciemności jaskini, ktoś przyłożył dłoń do ściany i obwiódł ją czerwoną ochrą. _Tu byłem. Ja. Nie ktoś inny, tylko ja. Pamiętaj_. Nie było to praktyczne czy potrzebne do przetrwania. Tu objawiła się podstawowa ludzka potrzeba. Potrzeba znaczenia. Już wtedy człowiek nie mógł znieść myśli o nieistotności swojego istnienia. To był bunt. Twórczy akt wymierzony przeciwko nieuchronnej śmierci. 

Tworzymy, bo nie możemy znieść myśli o własnej nieistotności. Myśl, obraz, słowa to sposoby na nieśmiertelność. Ciało umiera, myśl może żyć wiecznie. I wtedy śmierć przestaje być końcem. Oszustwo, w które my ludzie wierzymy.  Oszustwo, które utrwalamy na kartach martwych drzew, Oszustwa, które ukrywamy w obrazach. W fotografiach, w których próbujemy zatrzymać czas. Dzięki którym pamięć przestaje być niedoskonała. Bo nie musi być. 

Akt twórczy to bunt przeciwko śmierci. Pytanie zadawane rzeczywistości, która pragniemy zrozumieć. Która wymyka się nam za każdym razem gdy piach uderza w zimne wieko trumny. Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz. Proste. Lubię pogrzeby. Uświadamiają mi, że moja starsza siostra Śmierć już od narodzin trzyma mnie za rękę.  Ona nie nadchodzi niespodziewanie, znikąd. Ona jest z tobą każdego dnia, bo każdego dnia umierasz.  Moja kochana starsza Siostra. 

Świat jest chaotyczny, przypadkowy, absurdalny, wrogi i śmiertelny. Potrzebujemy kontroli i kłamstwa, by znieść nieuchronność naszego losu. Kontroli naszego uniwersum,  gdzie wszystko musi mieć sens. A nie ma. 

**_1991. Internet._**

Władza w ręce ludu. Każdy może tworzyć. Odcisnąć swą dłoń w tej cyfrowej jaskini. Nikt jeszcze wtedy nie wie, że właśnie demokratyzuje się tworzenie treści bardziej niż wtedy, kiedy Gutenberg wynalazł druk. Każdy od teraz ma drukarnię w kieszeni. Tubę, przez która może krzyczeć na cały świat. Treści nie płyną. One eksplodują. Możesz dotrzeć do każdego umysłu na tym świecie.  To moment gdy odbiorca staje się nadawcą i rodzi się on: Influencer. Życie nagle staje się sztuką. Wszystko, dosłownie wszystko staje się: kontentem. Posiłek, przypadkowa chwila, kawa na blacie to potencjalny akt twórczy. Zobacz to ja i moje życie. Istnieję. Jestem zajebisty.

**_5.3 miliarda obrazów dziennie._**

**_61 400 zdjęć na sekundę, a my wciąż fotografujemy?_**

**_Paradoks obfitości._**

**_I jeszcze większa niepewność i zagubienie._**

Mamy nieskończone możliwości twórcze, ale większość z nas czuje się teraz mniej kreatywna niż kiedykolwiek. Tworzyć jest trudno. Nie, że technologicznie jest trudno. Trudno, bo przytłacza nas ilość możliwości, a spod tego ciężaru ciężko zobaczyć jakiś sens czy poczuć motywację. A Ty jesteś kroplą. Jedną z miliardów. Jak tu być wyjątkowym? W ciągu sekundy rodzą się tysiące obrazów, których nikt nigdy nie zobaczy. To może paraliżować. To może zabijać. A Ty tak bardzo chcesz. 

By tworzyć, musisz tworzyć dla siebie. To klucz. Prosty wykrzywiony drut, który otwiera w głowie furtkę, by nie zwariować. Tworząc dla obcych oczu, musisz naginać światło pod ich dyktando. Znajdziesz może w sobie siłę, na jakiś czas aż doszczętnie nie spalisz tego lasu. Po czasie zorientujesz się, że siedzisz w nim  całkiem sam z rękoma zakutymi w kajdany. Na wypalonej ziemi, bez zasobów, sam w labiryncie cudzych oczekiwań. Wypalony, zmęczony. Złamany. Umarłem?  Bez siły jeszcze oddycham. I wtedy zaczynasz rozumieć.  Czasem nie ma już popiołu, by się z niego odrodzić.

**_Musisz tworzyć, wolnym._**

Żyjemy dziś w momencie największego przesilenia twórczego w historii. Nigdy też nie było tyle szumu. Nigdy też człowiek nie potrzebował tak bardzo odnalezienia poczucia sensu własnego istnienia. Nie pomaga, że świat zapierdala. Nie ma w co wierzyć. Nie ma już boga. Zasady upadają, a słowo constans wydaje się nie istnieć. Właściwie to jest jeden bóg. Chociaż bardziej pasuje do niego słowo dyktator. Wiesz, o czym mowie. Wszyscy jesteśmy pod jego wpływem. Służymy mu. 

Co zostaje człowiekowi w sytuacji gdy maszyny zaczynają tworzyć? Tego akurat się nie boję. Maszyna może naśladować styl, ale nie może naśladować bólu tworzenia. Wahania, zwątpienia, zachwytu i miłości. Nie może udawać lęku, ekstazy i wkurwienia towarzyszącemu narodzinom dzieła. Jednak ta myśl nie każdemu pomaga.

Zostaje nam to, co zawsze było najważniejsze: doświadczenie bycia człowiekiem. Ostateczna wartość ludzkiej twórczości nie leży w doskonałości dzieła, ale w autentyczności procesu. Nie wiem, czy ktoś zobaczy moje prace i czy komuś się to spodoba. To bez znaczenia. Jestem wolny i tworzę, co chcę.  Ważne, że są prawdziwe i autentyczne. Z duszy, z głębi mnie. Smród fałszu potrafi zatkać nozdrza. Uważaj. 

**Późno zrozumiałem, na czym polega sztuka. A właściwe, czym jest.  Wolnością tworzenia.** Bez granic. 

Technologia się zmienia. Narzędzia ewoluują. Ale podstawowa ludzka potrzeba pozostaje ta sama: Pozostawić ślad. Dotknąć wieczności. Nie zniknąć bez słowa. Ja też próbuję się upewnić, że istnieję. Nie liczy się cel. Liczy się droga i kadr oraz przeżyta twórcza chwila. Historia, która jest dla mnie ważna. Bo gdy każdy dziś może zrobić  profesjonalne  zdjęcie iphonem, wartość przestaje leżeć w technice. Wracam do tego, co fundamentalne:     ___ widzenie.

**_I see You. Dostrzegam Cię. Czuję. Dotykam. Wiem, że tu jesteś. Ja jestem._** 

**_NIe myś. Fotografuj. Pisz. I nie pytaj po co._**  **_Rób to co czujesz -  a żyć będziesz._**

> _Pisze ten tekst kiedy obiecałem sobie, ze nie będę już naginał światła dla cudzych oczu. Wychodzę z mojego spalonego lasu, spopielony. Odradzam się wśród lekko kołyszących drzew koło mojego nowego domu. Z przyjacielem, u boku który umiera, który codziennie mimo bólu wchodzi do mnie na łóżko i kładzie głowę na moim ramieniu. Pisze to i płyną mi łzy. Nie poprawiam za bardzo tekstów. Lubie myśleć, że są niedoskonale._
> 
> _M. 2025.10.15_
> 
> _Borucki._


![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773263592/borucki/blog/2025-10-23%20-%20sens%20tworzenia/IMG_2553.jpg)![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773263593/borucki/blog/2025-10-23%20-%20sens%20tworzenia/IMG_2557.jpg)


sens tworzenia

Diego

Najpierw woda z kranu zaczęła ledwo płynąć, jakby spadło ciśnienie - potem kapała, aż w końcu nie było już nic. Tadeusz odkręca i zakręca kran, schodzi na dół, sprawdza filtry. Wszystko działa. Idziemy więc do studni. Jest położona wyżej, a woda spływa do domu grawitacyjnie — stare niemieckie rozwiązanie. Długo jej szukamy w zarośniętej łące. W końcu, przedzierając się przez pokrzywy, znajdujemy ciężką betonową pokrywę. „Sam ją zrobiłem” – mówi Tadeusz. Męczymy się, wreszcie otwieramy. Nachyla się i świeci latarką w dół czarnej dziury. Po chwili odwraca głowę:  
– Nie ma. Zero. Tu zawsze był woda -dodaje Tadeusz.  Nie wierzy w to co widzi. Ja też. To zmienia wszystko.

cdn.

![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773160735/borucki/blog/2025-09-07%20-%20nie%20ma/DSCF0102.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773160737/borucki/blog/2025-09-07%20-%20nie%20ma/DSCF0103.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773160738/borucki/blog/2025-09-07%20-%20nie%20ma/DSCF0109.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773160739/borucki/blog/2025-09-07%20-%20nie%20ma/DSCF0115.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773160740/borucki/blog/2025-09-07%20-%20nie%20ma/DSCF0118.webp)



nie ma

# 24 fps - 

**Scena 1.**

Miasto. Wrocław. Ulica Jedności Narodowej 85. **Kawiarnia Filmowa.** Słoneczne, upalne, wakacyjne popołudnie. Mieszkańcy poruszają się leniwie, szukając cienia. Gorąco aż gacie lepią się do dupy. Powietrze faluje od gorąca i spoconych pach.

**Scena 2.**

Przyciemnione, chłodne wnętrze kawiarni kontrastuje z wylewającym się potem na zewnątrz. Na ścianach plakaty filmowe jak trofea. Zajebisty wielki żyrandol zwisa majestatycznie - chyba nie pierdolnie? - nie wiem dlaczego kojarzy mi się z katastroficznym starym filmem. Pewnie kojarzę taką scenę. Nieważne. W powietrzu unosi się zapach świeżo zmielonej arabiki i starego celuloidu - _kurwa Borucki!_ - bez przesady z tą wyobraźnią! Słychać cichy, utwór, sączący się ze starych głośników.

**Borucki**

_Dzień dobry._

( Zza baru podnosi się MAREK. Jego twarz rozjaśnia się szerokim, szczerym uśmiechem. Wymownym gestem otwiera ramiona. Slow motion! )

**Marek**

_No Panie! Kogo moje gałki widzą! Ależ miła niespodzianka!_

**Scena 3.**

Kilka minut poźniej. Przy barze. Para unosi się filmowo. W tle widać, jak Marek operuje ekspresem. Cappuccino. Rozmawiamy o ...

Tu brakuje kilku kartek scenariusza.

To miejsce nowe, a już kultowe. Magnes. Przyciąga artystów, ludzi obrazu i dźwięku. Wreszcie jest na mapie miasta punkt, gdzie można naładować nie tylko baterie do telefonu, ale i ducha. Wypić reżyserską lurę w koszyczku, mieszając w jaką tylko chcesz stronę i pochłonąć kawał zajebistego ciasta bez wyrzutów sumienia. Fuck! Mocna ta kawa! 

Czujesz się tu jak na planie dobrego starego filmu. Te zajebiste stare fotele! W zasadzie stawiaj kamerę i kręć. A na dole? Nie powiem. Przyjdźcie zobaczcie sami. Nie uwierzycie. I nie! Nie jest to zajbisty kibel. W ogóle nie kupuje tego trendu z odjechanymi różowymi kiblami. What? 

Złapałem się na tym, że po godzinie gadamy jak starzy kompani z planu. Kawa? Wyborna. Klimat? Jak z offu. A gościna? Czułem się jak odtwórca głównej roli, wysłuchany i ugoszczony po królewsku. Dziękuję Marku. To była czysta przyjemność. 

Chłopaki (Bartek oraz Marek) wreszcie dali Wrocławiu brakujący element – serce, które bije w rytm 24 frames per seconds. 

Bartas (postać - kluczowa dla fabuły, o [to ten Pan)](https://www.borucki.online/lbarekszkop) – dziś był nieobcecny - miałeś wspaniały pomysł z tym miejscem! Wkrótce wpadam. Zresztą zawsze jestem jak mogę. Dam znać wcześnej byście wyprasowali koszule. :)  

**The end**

Kamera powoli odsuwa się i podnosi nieco, jakby z lekkim żalem obserwując to odejście. Dłoń sięga do mosiężnej, chłodnej klamki – ostatni, namacalny kontakt z tym schronieniem. Jej metaliczny chłód to pożegnalny uścisk tego miejsca. Próg rozpływa kontury. Sylwetka, która przed chwilą była wyraźna i wyrazista, traci swoją ostrość. Przestaje być indywidualnym bohaterem, a staje się częścią tłumu, na gorącym ekranie ulicy. 

To wyjście z ciemnej kinowej sali na korytarz pełen jarzących się świateł, które kłują w oczy po mroku. Kontrast jest absolutny, fizyczny. Z ciszy i skupienia – w harmider i ruch. Z chłodnego, nasyconego aromatem kawy i książek powietrza – w gęsty, pył i pot miasta. Zanurzenie. Pozostaje tylko echo – chłód i czułość tego wnętrza. 

**Kamera. Akcja!**

[Lubię tu być.](https://share.google/UCXPBwT1Pgl9JmObJ) 

**To be continued…**

![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298407/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0313.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298408/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0324.webp)![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298410/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0331.webp)![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298411/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0337.webp)![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298412/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0422.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298413/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0348.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298414/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0355.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298415/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0358.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298416/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0362.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298417/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0364.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298418/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0368.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298420/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0376.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298421/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0382.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298422/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0400.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298423/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0403.webp)
![](https://res.cloudinary.com/dk9k5fd4z/image/upload/v1773298424/borucki/blog/2025-09-04%20-%2024%20fps/DSCF0416.webp)


Blog